نوشتن، شاید بزرگترین اختراع بشر باشد. اختراعی که توانسته انسانهایی که یکدیگر را نمیشناسند به هم متصل
کند؛ حتی اگر در دورههای متفاوتی زندگی کرده باشند.
از گذشتههای دور انسانها آرزو داشتهاند بتوانند در زمانهای مختلف حضور داشته باشند. دوست داشتهاند در
سالیان آینده باشند و با چندین نسل خود، مثلاً با نوهی خود صحبت کنند. آنها دوست داشتهاند تجربهی زندگی در
چندین نسل قبل را داشتند تا مثلاً میتوانستند با «حافظ» همکلام شوند. تلاشهای ناموفق زیادی برای ساختن ماشین
زمان انجام شده است؛ غافل از اینکه ماشین زمان مدتها است که اختراع شده! زمانی که شما کتابی مینویسید و
منتشر میکنید، میتوانید حرف و پیام خود را امروز، فردا و هر روز به افراد دیگر منتقل کنید. میتوانید
حرفهایتان را در کتابتان برای نوهی خود بگویید و او در زمان مناسب با پدربزرگش در کتاب، همکلام شود. شما
میتوانید با مطالعهی دیوان حافظ با او همکلام شوید و اندیشههای او را پس از گذشت ۷۰۰ سال از زبان او بشنوید.
کتاب نوشتن به شما عمر جاودان میدهد و در همهی زمانها حضور خواهید داشت.
قسمتی از کتاب ۱۲۳ نکته چاپ ونشر کتاب
از ۲۰ سال تجربه یک ناشر